Başlangıcından bugüne Türk Sineması’nın içinde bulunduğu ekonomik, politik, toplumsal ve teknolojik koşullar ile bunların sinemamızın oluşumu üzerindeki sonuçları

Abstract

Sorunların var olan yöntemlerle çözülemediği her yerde, mizahın (gülmecenin), getirdiği eleştirel boyutla büyük güç kazandığı söylenir.

Türk insanı da, her zaman, yüzyıllardır var olan hoşgörü geleneğiyle gülmeceye çok yakın olmuştur.

Osmanlı döneminde Karagöz vardı.

Cumhuriyet kuşakları, Neyzen Tevfik'le, Aziz Nesin'le, Rıfat Ilgaz ile yetiştiler.

Hepimizin içinde biraz 'Nasreddin Hoca'lık yaşıyor.

Günümüzün çok satan gülmece dergilerinden birinde şu cümleleri okumuştum: "Yönetmenler, neden iyi sanat filmleri yapmaya çalışıyorsunuz? Biz sizin eski 'kötü' filmlerinizi çok severdik."

Bu çalışma, bir dönem 3000'i aşkın sinemada 'eski kötü filmlerini çok severek seyrettiğimiz' bir sinemadan, 'iyi sanat filmlerini' seyretmediğimiz bir sinemaya nasıl geldiğimizi konu almaktadır.