Nietzsche’de Yaşamın Olumlanması Üzerine

Abstract

Bu makalede Nietzsche’nin kendi döneminde baskın olan ahlak anlayışlarına eleştirileri üzerinden onun neredeyse tüm eserlerinde mevcut olan yaşamın olumlanması teması ortaya koyulmaya çalışılmıştır. Bu tema onun etik açıdan Hıristiyan ahlakına yönelik eleştirilerinde, daha metafiziksel bir zemine sahip olan bengi döngü anlayışında ya da insanın nasıl daha özgün ve kendi olarak yaşayabileceği bir teori olarak okunabilecek olan ünlü Zerdüşt karakterinde görülebilir. Bu yaşama evet diyen tavır Nietzsche’nin tüm felsefi görüşlerinin içine nüfuz etmiştir. Bu makalede de bu yaşama evet diyen tavrın Nietzsche’nin felsefesi içinde ne kadar özsel ve merkezi bir yere sahip olduğu açık kılınmaya çalışılmıştır. İnsanın biricikliği ve insan yaşamının değerinin olumlu anlamda yüceltilmesi fikrinin Nietzsche için ne kadar önemli olduğunun gösterilmesi amaçlanmıştır.

In this article, through Nietzsche’s criticisms about moral sentiments which were dominant in his era, the theme of affirmation of life -which exists in almost all of his works- is be presented. This theme can be seen in his criticisms towards Christian morals ethically, in the understanding of eternal recurrence which has more of a metaphysical ground or in the famous character of Zoroaster which can be read as a theory about how a human can live more authentically and as himself/herself. This yes-saying attitude towards life has penetrated into all of his philosophical views. And in this article, an attempt is made to clarify the attitude towards life has an essential and central place in Nietzsche’s philosophy. The aim is to show how important the idea of the uniqueness of the human and the extollment of human life in a positive manner was for Nietzsche.