Peripatetik gruplar ve kentsel mekâna ilişkin yerleşme stratejileri: Ihlamur Deresi, Küçükbakkalköy, Hasanpaşa, Unkapanı ve Kuştepe örnekleri

Abstract

Şu veya bu düzeyde endogamik, mobilite düzeyleri komşu topluluklara göre daha yüksek ve geçimlerini çeşitli zanaat ve hizmetlerin sunumuyla karşılayan topluluklar peripatetik olarak sınıflandırılmaktadır. Kapitalist ilişkilerin yaygınlaşması ile geleneksel zanaat ve hizmetlere dönük talebin azalması peripatetik toplulukların müşteri toplulukları arasındaki mobilite düzeyinin gerilemesine ve peripatetik kökenli toplulukların kentsel yapılarla bütünleşmesine neden olmuştur. Bu çalışmada peripatetik kökenli toplulukların yerleştiği İstanbuldaki beş bölgedeki mahalle sakinlerinin değerlendirmeleri ve çeşitli yazılı kaynaklardaki bilgiler üzerinden, peripatetik kökenli grupların kentleşme stratejileri üzerine genel bir tartışma yapılmaktadır.

Endogamic communities whose mobility is higher than neighbouring populations and who subsist on providing various services and craft productions are identified as peripatetic. The decrease in the demand to the products and services of peripatetic communities as a result of developing capitalistic relations and industry limited the mobility level of peripatetics who started to settle in urban areas. In this article, the urbanization strategies of originally peripatetic communities are discussed drawing upon the evaluations of the residents of six localities where such communities live in Istanbul and the data published in the related written sources.