Heykelde modüler kurgu ve arthropoda yorumları

Abstract

Doga ve insan kültüründeki yerlerine bakıldıgında, modüler formların ve arthropodanın (eklembacaklılar) çesitli benzerlikler içerdigi gözlemlenir. Bu benzerlikler gerek biçimsel, gerekse betimledikeri kavramsal özelliklerinden yola çıkılarak saptanabilir. Dogayı gözlemleyerek elde ettigi verilerle kültürünü biçimlendiren insan, bu iki farklı olgudan da esinlenerek, üretimlerinde kullanmıstır. Modüler formlar, dogada, mimaride ve sanatta, matematiksel altyapılarının sagladıgı ortaklıkla, benzerlik gösterirler. Modüler biçimler, iterasyona (tekrarlama) dayalı, geometrik, simetrik ve ritmik ögeler olarak ele alındıgında, illüzyon yaratarak mekanik bir algılamaya yol açtıgı, dolayısıyla genelde sonsuzluk, hız ve hareket gibi süreklilik gerektiren kavramların betimlenmesinde kullanıldıgı görülür. Klasik ve çagdas heykel uygulamalarında da bu kavramlar genelde modüler biçimlerle kurgulanır. Arthropodaya bakıldıgında da, benzer biçim ve kavram betimlemelerinde kullanıldıkları göze çarpar. Biyolojik ve fizyolojik özellikleri incelendiginde, her ne kadar organik varlıklar olsalar da, genelde modüler görünümleri sayesinde mekanik etki yarattıkları gibi aynı zamanda sonsuzluk anlatımlarında da kullanıldıgı gözlemlenir. Sonuç olarak, modüler biçimlerin ve arthropodanın, mekanik etkiler dogrultusunda gösterdigi ortaklıkla insana uzak ve yabancı bir durus sergiledigi saptanabilir. Uygulamalarıma kaynaklık eden bu etkenler, günümüz heykel sanatında da benzer nitelikler içererek kurgulanmıstır.