Kant’ın transandantal düşüncesinde sentetik birlik ilkesi çerçevesinde, insanın insan olarak varolması

Abstract

Kant'ın transandantal düşüncesinde, insanın varolması (saf benlik, varolma, varolmanın bilinci), görüsel temsillerin transandantal öz-bilinç altında transandantal sentetik birlik faaliyeti ile tesis edilen kökensel, yalın (analitik) bir temsil veya bilinçlilik olarak "Düşünüyorum" temsili ile ifade edilmiştir. Bu anlamda, insanın varolması, transandantal görü ve düşünme formlarını önceleyen, ve bu formları kuşatan saf ve kökensel düşünme formu olan saf bir olanak olarak verili olan ve kendisinin dışındaki şeyler (uzay ve zamandaki a posteriori ve a priori görüsel temsiller) ile kurulan bağ (kökensel sentetik birlik) ile tesis edilen, ve böylelikle insana ait evrensel ve nesnel geçerli öğelerin birliği olarak oluşturulan kökensel bir temsil olarak görülmüştür. Bunun yanında, Kant, saf olanaklılığı ve yönelimselliği içinde insanın akli olarak, doğasından gelen bir zorunluluk ile, uzay ve zaman formundaki (koşullu olan) öğelerin sentetik birliğinin en son zemini olarak gördüğü mutlak bir birlik ve bütünlüğe (koşulsuz olan) yöneldiğini ve koşulsuz olana dair oluşturduğu idelerinin, koşullu olanın sentetik birliğine yönelik olarak birlik ve bütünlük verici temel ve kökensel bir kural olarak (pratik kullanım) kullanıldığını ifade eder. Bu bağlamda, bu çalışma, Saf Aklın Eleştirisi çerçevesinde Kant'ın transandantal düşüncesinde, insanın insan olarak, veya fiili olarak varolmasının (insanın varlığı itibariyle ne ise o olması), koşullu olan öğelerin kökensel sentetik birliğinin yanında, ancak saf aklın koşulsuz olan ile kurduğu bağ ve koşulsuzluk idelerinin uzay ve zamandaki öğelerin sentetik birliği üzerindeki (pratik kullanım) birlik ve bütünlük verici faaliyeti zemininde açığa çıkabilecek kökensel ve transandantal bir birlik (veya bilinçlilik) olarak yorumlanabileceğini ifade etmektedir.