Türk resim sanatında renk kullanımı

Abstract

"Türk Resim Sanatında Renk Kullanımı" başlıklı bu eser metin çalışmasında rengin tanımı yapıldıktan sonra renk kuramlarına değinilmiş, "rengin nitelikleri" başlığı altında renk olgusu; psikolojik yaklaşım, fiziksel yaklaşım ve psikofiziksel yaklaşım bağlamında örneklendirilerek açıklanmış, rengin maddesi boya ele alınmıştır. Eski çağlardan 19. yüzyıla ve günümüze kadar olan süreçte Batı Resim Sanatında rengin kullanımı ve resim sanatına yansıması araştırılmıştır. Türk Minyatür sanatında biçime yaklaşım ve renge kısaca değinilerek, Türk resim sanatında gruplar ve bireyler bağlamında renk; 19. yüzyıl ressamları- İlk Türk ressamları, Çağdaş Türk resminin ilk dönemi – 1914 / Çallı Kuşağı, Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği, D Grubu, Yeniler Grubu, Onlar Grubu ve 1960'lı yıllardan günümüze baskın bir şekilde renk kullanan sanatçılar ve resimlerinden örnekler irdelenmiştir. Türk Resim Sanatında renk kullanımı gruplar bağlamında, bazı istisnalar olsa da genelde Batı Sanatında renk kullanımının bir yansıması olarak görselleşmiş ancak bireysel özgünleşme arayışında olan sanatçılarda renk kullanımı daha deneysel ve özgür bir şekilde ortaya çıkmıştır. Yine de Türk Resim Sanatında, sanatçıların yapıtlarında, genelleme yapılacak olursa, baskın bir şekilde yer almış olmakla birlikte renk, başlı başına ana öğe ya da ana biçimsel yapı, formun maddesi ya da temel yapısı olarak belirgin bir şekilde işlev kazanmamıştır. Güliz Baydemir'in resimlerinde biçimsellik ve bu biçimselliğe rengin etkisi incelenmiş ayrıca elde edilen sonuçlarla ilişkilendirilmiştir. Resimlerinde açık–koyu, ışık-gölge ve desen yapısıyla kurgu oluşturulduktan sonra renkle atmosfer etkisi elde etmek amacıyla ve çoğu zaman nesnenin öz renginden uzaklaşılarak, renk özünün ve doygunluğunun sembolik olarak kullanımı görselleşmektedir.