Veni vidi video: kapitalizmin bir öznellik üretim aracı olarak video

Abstract

Bu çalışmada günümüz dünyasında öznellik adını verdiğimiz; bireylerin yepyeni bir toplumsal olarak varolma kipine, bu varolma kipinin kapitalizmin mevcut halinde durmaksızın öznellikler üretme eğilimi olarak karşılık bulmasına ve bu öznellik üretme eğilimin doruk noktası olduğunu iddia ettiğimiz video konseptine dair bir analiz yapılacaktır. Çevremizdeki hemen hemen her şey, bütün hadiseler, bütün tartışmalar, bütün olayların, hepsinin videoya dönüşme eğilimindedir, her şey kendini bir video olarak sunabilmekte; her şey seyrin videografik nesnesi haline gelebilmektedir. Bu çalışma videonun bir öznellik üretim aracı haline gelme sürecini ele almayı amaçlamaktadır. Kapitalizm bir sermayenin oluşması, birikmesi, kullanılması rejimidir ve kapitalizmin mevcut aşamasında ekonomik artı değere ek olarak; imgeler, imajlar, zaman, öznellik gibi çeşitli olgulardan yeni artık değerler oluşturulur bu değerler ekonominin yasaları çerçevesinde birer sermayeye dönüştürülür. Kapitalizm günümüz dünyasında kendisini; özneleştirme yöntemlerinin ve öznellik tekniklerinin enflasyonunda bir sermaye olarak göstermektedir. Video ise bu yöntemlerin ve tekniklerin, ekonomik ve toplumsal olarak yeni ve etkili bir varyasyonudur. Biz de bu çalışmada videonun bir öznellik üretim aracı olarak; hangi ayırt edilemezlik bölgelerinden geçtiğini ve hangi belirlenme koşulları altında öznellik üretiminin makinesel bir düzenlemesi haline geldiğini araştıracağız. Bu araştırmayı gerçekleştirmek için Deleuze'ün imgelere dair taksonomisinden faydalanarak videonun bir video-imge haline gelmesini ve zamansal olarak bir öznellik ürettiğini iddia edeceğiz. Bunu yapabilmek için Marshall McLuhan'ın ortam teorisinden, Vilem Flusser'in aygıtlara dair tasnifinden, Foucault'nun ve Deleuze'ün öznelliğin niteliğine dair yaptığı çalışmalardan ve Lazzarato'nun videonun zamansal boyutuna dair gerçekleştirdiği araştırmadan yararlanacağız. Bu çalışmayla birlikte dünyanın teknik, ekonomik ve toplumsal olarak; imajiner bir çerçevede nasıl yeniden üretildiği gösterilecek ve bunun bir video olarak, videografik olarak nasıl ve hangi koşullarda ifade bulduğuna, öznelliklerin burada kendini nasıl açığa çıkardığına, ve bunun bir denetim aygıtı tarafından nasıl kapılmaya çalışıldığına dair bir çalışma yürütülecektir. Böylece dünyanın videografik yeniden inşası süreci açıklanmaya çalışılacak, bu inşanın sosyolojik yansımaları ele alınacak, bu videografik inşa sürecinde kat edilmekte olan yol aydınlatılmaya çalışılacaktır