1960 Sonrası heykel sanatında mekân ve nesne bağlamında aidiyet kavramı

Abstract

Bu eser metni, aidiyet kavramını 1960 sonrası çağdaş heykel sanatında mekân ve nesne ilişkisi bağlamında incelemektedir. Felsefi, sosyolojik ve psikolojik katmanlarıyla ele alınan aidiyet, özellikle modernitenin yarattığı kimlik, göç, küreselleşme ve geçicilik gibi olgularla birlikte sanat üretiminde hem bir tema hem de bir sorgulama biçimi olarak vurgulanmıştır. Gaston Bachelard'ın şiirsel mekân yaklaşımı doğrultusunda aidiyetin yalnızca coğrafi bir bağlılık değil, aynı zamanda bedensel ve duygusal bir deneyim olduğu vurgulanmıştır. Rachel Whiteread, Mona Hatoum, Mario Merz ve Sarkis gibi sanatçıların eserleri üzerinden sürdürülen örneklerde, mekânın bir yüzey ve nesnenin bir hafıza taşıyıcısı olarak yeniden tanımlanmıştır. Bu kapsamda tez, aidiyetin sadece ait olunan bir yerle kurulan bağ değil, aynı zamanda taşınan, dönüştürülen, unutulan ve hatırlanan bir varoluş biçimi olduğunu ortaya koymaktadır.